Ní hIonann Spéir

Faoin mbliain 1848, bhí an gorta tar éis Éire a reábadh. Ar na freagairtí amhrasacha a cheap rialtas Londan don tubaiste, bhí scéim Earl Grey lenar díríodh ar 4,400 cailín dílleachta i dtithe oibre i ngach ceann de na 32 chontae a chur amach chun na hAstráile, an choilíneacht ba dhéanaí ag Sasana agus áit a raibh gá le cailíní aimsire.

I rith tréimhse dhá bhliain, cuireadh na cailiní amach ar 21 árthach, trasna na n-aigéan chuig domhan a bhí doshamhlaithe acu. Chaill na cailíní sin a lán de na nithe a bhí luachmhar dóibh, a dteanga san áireamh.

In Ní hIonann Spéir, insítear scéal, Honora, Julia, Bridget agus Anne. Féachamid orthu ar a n-aistear, scrúdaímid an caidreamh faichilleach atá acu le Strutt, agus leanaimid iad tar eis dóibh imeacht as Sydney agus iad ag iompú ina mná de chuid na hAstráile agus ag déanamh a ndíchill dul i ngleic lena saol nua.

Máire Nic Mhaoláin a d’aistrigh